In tijden van crisis telt maar één ding: de economie moet blijven draaien. Als veel bedrijven in moeilijkheden zitten en de tewerkstelling dreigt in het gedrang te komen, valt het dan niet te rechtvaardigen dat een bedrijfsleider alles doet om de toekomst van zijn bedrijf en zijn werknemers te vrijwaren. Op het eerste zicht misschien wel. Maar wat als het bedrijf wapens produceert en exporteert en de eigenaar ook nog eens de overheid blijkt te zijn?
De NAVO-missie in Libië is geslaagd. Kadhafi is ten val gebracht en de leiders van het Noord-Atlantische verbond haasten zich om een pluim op de hoed te steken. Job well done!!! Minister van defensie Pieter De Crem haast zich naar micro's en camera's om te verkondigen dat de Belgische bijdrage aan de missie over de hele lijn geslaagd is. Burgers zijn beschermd en het democratische zaad is gepland. Hozee! Maar, Meneer de minister, tegen wie moesten die burgers dan beschermd worden? Wel, beste man in de straat, tegen de kwaadaardige kadhafi en zijn getrouwen, die dreigden om een slachting onder de bevolking aan te richten. Hadden ze daar dan de wapens voor? Vast en zeker! We hebben ze immers zelf geleverd. Twee jaar geleden nog, toen Kadhafi nog niet wreed en kwaadaardig was.
Het edele koninkrijk België beschermt dus de burgers van Libië tegen een tiran. Een tiran, die het wel zelf van wapens heeft voorzien. Zeker samen met de Verenigde Staten in de klas gezeten. Zelfde les economische belangen en ethiek gevolgd. Misschien moet FN Herstal mijnen of clustermunitie voor Libanon gaan maken? Of bermbommen voor Afghanistan? Machetes voor Congo, misschien? Het is crisis, alles voor de tewerkstelling, toch? We denken er alvast verder over na. "Het is mooie wereldbol, maar ik snap er niet veel van", zei de grote filosoof Urbanus Van Anus al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten