Grote consternatie in de wereld van de internationale diplomatie. Een stelletje terroristen en bandieten had het zowaar gewaagd om lidmaatschap van de Verenigde Naties te vragen. Een blammage voor de internationale samenwerking en dialoog werd nipt vermeden toen een aantal behoeders van het algemeen belang, God zij dank, het been stijf hielden. Veto's werden gelukkig tijdig ingeroepen. Voor dergelijk gespuis geen plaats in de internationale praatbarrak.
Algemene opluchting verspreidde zich over de godsvrezende wereld, een ramp nipt vermeden. Bijna waren de terroristen erkend, moest er naar geluisterd worden, en wie weet, zelfs mee gepraat. En toen gebeurde iets ongehoord. De schurken hadden het nog niet begrepen en vroegen zowaar om lid te worden van de internationale organisatie voor onderwijs, wetenschap en cultuur. Wat een onbeschaamdheid! Onderwijs had er niemand genoten. Wetenschappelijk onderzoek was ze al helemaal vreemd. Om dan nog van cultuur te zwijgen: compleet achtergesteld en vooral minderwaardig. Gelukkig voor de wereld waren daar weer de behoeders van het algemeen belang. Een klein godsvrezend land wees de rest van de wereld onmiddellijk op zijn dwaling. Met gemarginaliseerden die aan onderwijs, wetenschap, laat staan cultuur deden, wilden zij niet meer praten. Waren zij dan de enigen die het dreigende gevaar zagen komen. Gelukkig voor de wereld niet! Een veel groter en machtiger, maar even godsvrezend land, zag ook tijdig het gevaar. Onmiddelijk, zonder verpinken, wel meteen en gesteund door de wet, zei het land zijn steun aan de organisatie voor onderwijs, wetenschap en cultuur op. Cultuur heeft dat geboefte toch niet nodig? Wetenschap dient toch niet het algemeen belang? En onderwijs? Dat is er toch zeker niet voor iedereen? Terechte vragen. We denken er alvast verder over na. Maar om de grote wijsgeer Urbanus Van Anus toch te citeren: "het is een mooie wereldbol, maar ik snap er niet veel van."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten